ΑΒΑΤΟΝ 190

Ήταν μια συνηθισμένη βραδιά, όταν συναντηθήκαμε –η μικρή ομάδα των συνεργατών του περιοδικού– να συζητήσουμε για το επόμενο κεντρικό θέμα του ΑΒΑΤΟΝ. Κάποια στιγμή, χωρίς να καταλάβουμε πώς, η συζήτηση στράφηκε στο μεγάλο ζήτημα του πώς ένας άνθρωπος μπορεί να αποκτήσει τη δύναμη και την ικανότητα να προκαλεί ηθελημένα δραστικές αλλαγές στο περιβάλλον του. Και τότε, ένας από εμάς αναφώνησε: «Μα αυτό είναι ο κλασικός ορισμός της μαγείας!».
Για δευτερόλεπτα κοιταχτήκαμε κάπως αμήχανα, και τότε έπεσε η πρόταση: «Γιατί δεν κάνουμε τη Μαγεία κεντρικό θέμα;». Ακολούθησε μεγάλη συζήτηση με τα υπέρ και τα κατά μιας τέτοιας προοπτικής, όμως στο τέλος συμφωνήσαμε, λαμβάνοντας υπόψη μας ορισμένα στοιχεία, και κυρίως πως η Μαγεία, αντίθετα ίσως από ό,τι πολλοί πιστεύουν, είναι διαρκώς παρούσα, με πολλές μορφές, μέχρι σήμερα.
Μπορεί να ζούμε στην εποχή της έντονης τεχνολογίας και του άκρατου ορθολογισμού, ωστόσο η Τέχνη της Μαγείας δεν έχει καθόλου εξαφανιστεί – το ακριβώς αντίθετο μάλιστα.
Η απαρχή της χάνεται στα βάθη του χρόνου, τότε που μαγεία και η λατρεία του υπερφυσικού (θρησκεία θα μπορούσε να πει κανείς) ήταν ένα και το αυτό. Έκτοτε παραμένει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα, πολυμελετημένα, μυστήρια και αντιφατικά ζητήματα, καθώς αποτελεί την απάντηση στο καθολικό γνώρισμα του ανθρώπου κάθε εποχής να γνωρίσει τους νόμους του σύμπαντος, να διασφαλίσει και να βελτιώσει τη θέση του στον κόσμο και να κατανοήσει τις δυνάμεις που τον κινούν.
Από αυτήν την οπτική –και όχι μόνο– συνιστά μια διαχρονική μυστική τέχνη, που ορισμένες σημαντικές πτυχές της εξετάζουμε σε αυτό το τεύχος του ΑΒΑΤΟΝ.
Στέφανος Ελμάζης

ΑΒΑΤΟΝ 189

Όλοι μας στη ζωή μας βιώνουμε μια τεράστια ποικιλία καταστάσεων, ευχάριστων και δυσάρεστων, δοκιμασιών και ηρεμίας, καταστροφών και δημιουργίας. Και ο καθένας μας τα βιώνει όλα αυτά με μοναδικό τρόπο, που ποτέ δεν είναι ο ίδιος με κάποιον άλλον, διότι όλοι είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας μολονότι μοιραζόμαστε την ίδια ανθρώπινη φύση.
Μέσα σε αυτήν την ποικιλομορφία, συναντούμε πέντε αμετάβλητα γεγονότα, πέντε δεδομένα της ζωής, τα οποία μπορούμε να συνοψίσουμε ως καθολικές αλήθειες, που εφαρμόζονται σε όλα τα γεγονότα μέσα στη διαφορετικότητά τους, και είναι οι εξής:
1. Όλα αλλάζουν και έχουν ένα τέλος
2. Τα πράγματα δεν πάνε πάντα όπως τα σχεδιάζουμε
3. Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη
4. Ο πόνος είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής
5. Οι άνθρωποι δεν είναι αγαπητοί και πιστοί συνεχώς
Ας τις εξερευνήσουμε στη συνέχεια και ας δούμε πώς συνειδητοποιώντας κάποια πράγματα μπορούμε να αποκομίσουμε τεράστια οφέλη…
Νικήτας Κόραλης

Σύμφωνα με τη Θιβετανική Βίβλο των Νεκρών, κατά τη διάρκεια του θανάτου, τα πέντε στοιχεία από τα οποία είναι φτιαγμένο το σώμα μας διαλύονται βαθμιαία το ένα μέσα στο άλλο, από το πιο χονδροειδές στο πιο λεπτοφυές. Και υπάρχουν συγκεκριμένες διδασκαλίες και ασκήσεις που μπορούν να προετοιμάσουν τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του θανάτου ώστε να μπορούν να αντιληφθούν τις τεράστιες ευκαιρίες που ανοίγονται τη στιγμή εκείνη και να προετοιμαστούν για τη μεταθανάτια περίοδο και τη νέα γέννηση…
Πέμα Τσόντρον

ΑΒΑΤΟΝ 188

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, οι λειτουργίες του και οι δυνατότητές του δεν έπαψαν ποτέ να απασχολούν την ανθρωπότητα. Χρόνο με τον χρόνο το σκοτεινό μωσαϊκό του ανθρώπινου εγκεφάλου αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο με τη βοήθεια πολύπλοκων επιστημονικών οργάνων που έχουμε επινοήσει για να το εξερευνήσουμε.
Ωστόσο, μέσα στη σπουδή μας να κατανοήσουμε τη λειτουργία του, λησμονούμε συχνά ότι πριν πολλούς αιώνες οι πρόγονοί μας στους ναούς και στους «Οίκους της Ζωής» (γνωστούς ως Per Ankh, μια οργάνωση Αιγυπτίων σοφών που ιδρύθηκε από τον θεό της γραφής και της σοφίας Θωθ) στην αρχαία Αίγυπτο, στη Δυτική Αφρική, στη Νότια Ινδία καθώς και στην Ευρώπη, εξερεύνησαν μέσα από διάφορες γνωστικές και φιλοσοφικές μεθόδους και σχολές αυτόν τον παραδόξως σκοτεινό και φωτεινό εγκέφαλο και τη σχέση του τόσο με αυτά που γνωρίζουμε για τη ζωή όσο και με αυτά που γνωρίζουμε και πιστεύουμε για τον θάνατο.
Αυτοί οι πρώτοι επιστήμονες συνειδητοποίησαν μέσω της δικής τους εμπειρικής εξερεύνησης καθώς και των προσωπικών τους εσωτερικών ανακαλύψεων, ότι μέσα στον εγκέφαλο υπάρχει εν υπνώσει η δυνατότητα της ενεργοποίησης μιας βαθιάς προσωπικής σύνδεσης, όχι απλώς με το ασυνείδητο επίπεδο του νου, που διερευνήθηκε διεξοδικά από τον Φρόιντ, τον Γιουνγκ και τους άλλους ψυχολόγους του 20ού αιώνα, αλλά και με ένα ανώτερο ή υπερνοητικό βασίλειο του νου, πιο γνωστός στους μυστικιστές, που σήμερα οι τελευταίες επιστημονικές έρευνες, όπως παρουσιάζουμε στη συνέχεια, φαίνεται να το επιβεβαιώνουν…
Πέτρος Γρηγορίου
Θυμός, φθόνος, αλαζονεία, εγωισμός, απληστία, λαιμαργία, ματαιοδοξία… Απουσιάζουν άραγε από την καθημερινότητά μας; Κάθε άλλο! Καλοσύνη, συγχώρεση, δικαιοσύνη, προσαρμοστικότητα, κατανόηση, φιλαλληλία, αγάπη, αυτάρκεια, δεκτικότητα, ευθύτητα, πραότητα… Ποιος δεν θα ήθελε να συναντάει ανθρώπους με αυτές τις ποιότητες, αλλά και ο ίδιος να ενσωματώνει μερικές από αυτές;
Με άλλα λόγια, μπορεί να εξοβελίσαμε από το μοντέρνο λεξιλόγιό μας τις λέξεις αμαρτία και αγιοσύνη, αλλά ως περιεχόμενο, ως ιδιότητες και ποιότητες, είναι συνεχώς παρούσες στη ζωή μας, η πρώτη ως μια αδήριτη και σκληρή πραγματικότητα, η δεύτερη ως κάτι που θα θέλαμε πολύ να υπάρχει στους εαυτούς μας και στον κόσμο, ιδιαίτερα όταν βλέπουμε τις καταστροφικές συνέπειες της συντριπτικής επικράτησης της αμαρτίας, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά, και τη σπάνια εκδήλωση της αγιότητας στις μέρες μας.
Ανεξάρτητα από το επίπεδο της εξέλιξης που μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να φτάσουμε, όσο και αν αναπτυχθούν οι μορφές ευαισθησίας μας, ο νους και τα συναισθήματά μας, είναι μάλλον βέβαιο ότι πότε δεν θα κατορθώσουμε να φτάσουμε στην απόλυτη και ολοκληρωτική γνώση της Πραγματικότητας.
Κι αυτό γιατί, στον βαθμό που αναγνωρίζουμε την ύπαρξή μας ως ένα από τα πλάσματα της Γης, πάντα θα παραμένει ένα πολύ μεγάλο μέρος της Πραγματικότητας αθέατο, αόρατο στα μάτια μας.
Ωστόσο, για κάποιο παράξενο λόγο, η ελπίδα ότι μια μέρα θα κατορθώσουμε να διεισδύσουμε στο τεράστιο Αόρατο που μας αγκαλιάζει και θα καταφέρουμε να κατανοήσουμε κάθε όψη της λειτουργίας του κόσμου, δεν σβήνει. Αντίθετα, φαίνεται να δυναμώνει όλο και περισσότερο, καθώς το Αόρατο δεν είναι μόνο «εκεί έξω», αλλά και μέσα μας και μας καλεί διαρκώς να το συναντήσουμε, να το γνωρίσουμε.
Ένα μέρος αυτού του πολύ σαγηνευτικού και βαθιά ουσιαστικού ταξιδιού για την ύπαρξή μας στο «βασίλειο του αόρατου», παρουσιάζουμε σε αυτό το τεύχος μας…
Νικήτας Κόραλης

ΑΒΑΤΟΝ 187

Αμαρτία και Αγιότητα. Δυο λέξεις, δυο έννοιες που σχεδόν απουσιάζουν παντελώς από το λεξιλόγιο των σύγχρονων ανθρώπων. Στην αντίληψη των περισσότερων απηχούν παλιές εποχές, αναχρονιστικές, και το να συζητάει κανείς σήμερα για την αμαρτία και την αγιότητα, εάν δεν ανήκει σε κάποια θρησκευτική οργάνωση, είναι το λιγότερο ντεμοντέ. Είναι όμως πραγματικά έτσι;
Θυμός, φθόνος, αλαζονεία, εγωισμός, απληστία, λαιμαργία, ματαιοδοξία… Απουσιάζουν άραγε από την καθημερινότητά μας; Κάθε άλλο! Καλοσύνη, συγχώρεση, δικαιοσύνη, προσαρμοστικότητα, κατανόηση, φιλαλληλία, αγάπη, αυτάρκεια, δεκτικότητα, ευθύτητα, πραότητα… Ποιος δεν θα ήθελε να συναντάει ανθρώπους με αυτές τις ποιότητες, αλλά και ο ίδιος να ενσωματώνει μερικές από αυτές;
Με άλλα λόγια, μπορεί να εξοβελίσαμε από το μοντέρνο λεξιλόγιό μας τις λέξεις αμαρτία και αγιοσύνη, αλλά ως περιεχόμενο, ως ιδιότητες και ποιότητες, είναι συνεχώς παρούσες στη ζωή μας, η πρώτη ως μια αδήριτη και σκληρή πραγματικότητα, η δεύτερη ως κάτι που θα θέλαμε πολύ να υπάρχει στους εαυτούς μας και στον κόσμο, ιδιαίτερα όταν βλέπουμε τις καταστροφικές συνέπειες της συντριπτικής επικράτησης της αμαρτίας, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά, και τη σπάνια εκδήλωση της αγιότητας στις μέρες μας.
Ανεξάρτητα από το επίπεδο της εξέλιξης που μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να φτάσουμε, όσο και αν αναπτυχθούν οι μορφές ευαισθησίας μας, ο νους και τα συναισθήματά μας, είναι μάλλον βέβαιο ότι πότε δεν θα κατορθώσουμε να φτάσουμε στην απόλυτη και ολοκληρωτική γνώση της Πραγματικότητας.
Κι αυτό γιατί, στον βαθμό που αναγνωρίζουμε την ύπαρξή μας ως ένα από τα πλάσματα της Γης, πάντα θα παραμένει ένα πολύ μεγάλο μέρος της Πραγματικότητας αθέατο, αόρατο στα μάτια μας.
Ωστόσο, για κάποιο παράξενο λόγο, η ελπίδα ότι μια μέρα θα κατορθώσουμε να διεισδύσουμε στο τεράστιο Αόρατο που μας αγκαλιάζει και θα καταφέρουμε να κατανοήσουμε κάθε όψη της λειτουργίας του κόσμου, δεν σβήνει. Αντίθετα, φαίνεται να δυναμώνει όλο και περισσότερο, καθώς το Αόρατο δεν είναι μόνο «εκεί έξω», αλλά και μέσα μας και μας καλεί διαρκώς να το συναντήσουμε, να το γνωρίσουμε.
Ένα μέρος αυτού του πολύ σαγηνευτικού και βαθιά ουσιαστικού ταξιδιού για την ύπαρξή μας στο «βασίλειο του αόρατου», παρουσιάζουμε σε αυτό το τεύχος μας…
Νικήτας Κόραλης

ΑΒΑΤΟΝ 186

Όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια, έχω την εντύπωση ότι το να ζεις είναι σαν να χορεύεις με έναν άγνωστο, αόρατο σύντροφο, που τα βήματά του δεν μπορείς σε μεγάλο βαθμό να προβλέψεις, με αποτέλεσμα να αυτοσχεδιάζουμε, όντας μέσα σε ένα πεδίο δυνάμεων που διαρκώς μεταβάλλονται, που την επίδρασή τους νιώθουμε στο σώμα μας, στα κύτταρά μας, χωρίς όμως να μπορούμε να κατανοήσουμε ολοκληρωτικά την ουσιαστική φύση τους, πόσο μάλλον να τις κατευθύνουμε προς εξυπηρέτηση των όποιων δικών μας σκοπών και συμφερόντων.
Ανεξάρτητα από το επίπεδο της εξέλιξης που μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να φτάσουμε, όσο και αν αναπτυχθούν οι μορφές ευαισθησίας μας, ο νους και τα συναισθήματά μας, είναι μάλλον βέβαιο ότι πότε δεν θα κατορθώσουμε να φτάσουμε στην απόλυτη και ολοκληρωτική γνώση της Πραγματικότητας.
Κι αυτό γιατί, στον βαθμό που αναγνωρίζουμε την ύπαρξή μας ως ένα από τα πλάσματα της Γης, πάντα θα παραμένει ένα πολύ μεγάλο μέρος της Πραγματικότητας αθέατο, αόρατο στα μάτια μας.
Ωστόσο, για κάποιο παράξενο λόγο, η ελπίδα ότι μια μέρα θα κατορθώσουμε να διεισδύσουμε στο τεράστιο Αόρατο που μας αγκαλιάζει και θα καταφέρουμε να κατανοήσουμε κάθε όψη της λειτουργίας του κόσμου, δεν σβήνει. Αντίθετα, φαίνεται να δυναμώνει όλο και περισσότερο, καθώς το Αόρατο δεν είναι μόνο «εκεί έξω», αλλά και μέσα μας και μας καλεί διαρκώς να το συναντήσουμε, να το γνωρίσουμε.
Ένα μέρος αυτού του πολύ σαγηνευτικού και βαθιά ουσιαστικού ταξιδιού για την ύπαρξή μας στο «βασίλειο του αόρατου», παρουσιάζουμε σε αυτό το τεύχος μας…
Νικήτας Κόραλης

ΑΒΑΤΟΝ 185

Ήταν Δεκέμβριος του 2014, όταν σε μια συνέντευξή του στο BBC, ο διάσημος φυσικός Στίβεν Χόκινγκ έκανε μια αναπάντεχη δήλωση: «Η ανάπτυξη μιας πλήρους Τεχνητής Νοημοσύνης μπορεί να σημάνει το τέλος της ανθρωπότητας». Όπως οι εξελίξεις έδειξαν, η επιστημονική κοινότητα και οι κυβερνήσεις δεν πήραν και πολύ στα σοβαρά την προειδοποίηση του σπουδαίου Άγγλου φυσικού.
Και φτάσαμε στο σήμερα. Και δεν υπάρχει σχεδόν μέρα που να μην διαβάζουμε στον Τύπο κάποια ανησυχητική είδηση για την ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης, που φαίνεται να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, με δυσάρεστες συνέπειες για τη ζωή μας που μόλις τώρα αρχίζουμε κάπως να αντιλαμβανόμαστε.

Γιατί επιστρέφουν οι άγγελοι σήμερα; Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει διεθνώς αντικείμενο τηλεοπτικών εκπομπών και πολλών άρθρων σε περιοδικά, ενώ υπάρχει μια πλημμύρα βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων πολλών best-seller για τους αγγέλους. Πρόκειται για άλλη μια «πνευματική μόδα»; Είναι οι άγγελοι απλώς το πιο πρόσφατο καταναλωτικό προϊόν για πεινασμένες ψυχές; Μια αντίδραση στον στυγνό ορθολογισμό της σύγχρονης τεχνολογικής εποχής. Μήπως ένας ακόμη τρόπος που χρησιμοποιεί η φαντασία μας για να δραπετεύσουμε σε έναν ιδανικό κόσμο, σε ένα αιθέριο βασίλειο φωτός, εξαιτίας μιας διογκούμενης άρνησης να ασχοληθούμε με τα προβλήματα της καθημερινότητας, που γίνονται όλο και πιο πιεστικά καθώς προχωρούμε στην τρίτη χιλιετία; (…) Από τη στιγμή που οι αναφορές στους αγγέλους ξεκινούν χιλιάδες χρόνια πριν και συναντώνται σε όλους σχεδόν τους πολιτισμούς και τις θρησκείες, ασφαλώς δεν είναι ένα θέμα αμελητέο. Αλλά, όπως συμβαίνει με κάθε μεγάλο πνευματικό ζήτημα, όταν το πιάνει στα χέρια του ο άνθρωπος το κατεβάζει στα δικά του μέτρα, και το χρησιμοποιεί με γνώμονα πάντα το προσωπικό του όφελος. Και τότε το φορτώνει με τις δικές του ρηχές σκέψεις και εγωιστικές επιθυμίες. Αυτό, όμως δεν σημαίνει ότι το ζήτημα αυτό καθαυτό είναι ανύπαρκτο. Όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε πριν από οκτακόσια περίπου χρόνια από τον Θωμά Ακινάτη, μια από τις σημαντικότερες θεολογικές προσωπικότητες του Χριστιανισμού, «το σύμπαν δεν θα ήταν πλήρες χωρίς αγγέλους (…) Όλος ο υλικός κόσμος κυβερνάται από τον Θεό μέσω των αγγέλων». Ίσως, λοιπόν, πίσω από τη δημόσια –συχνά αφελή– «επιστροφή των αγγέλων» στις μέρες μας, να υπάρχει κάτι αληθινό και ουσιαστικό, που αξίζει να ερευνηθεί και να φωτιστεί. Κάτω από αυτό το πρίσμα παρουσιάζουμε στις σελίδες που ακολουθούν τη δική μας έρευνα. ΚΕΙΜΕΝΑ: Η Άγνωστη Ιστορία των Αγγέλων, Η Απαγορευμένη Γνώση των Αγγέλων, Ο Φύλακας Άγγελος, Τρόποι Αναγνώρισης της Αγγελικής Δράσης, Συνάντηση με Έναν Άγγελο, Αγγελική Συνειδητότητα και Κβαντική. —Στέφανος Ελμάζης

ΑΒΑΤΟΝ 184

Γιατί επιστρέφουν οι άγγελοι σήμερα; Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει διεθνώς αντικείμενο τηλεοπτικών εκπομπών και πολλών άρθρων σε περιοδικά, ενώ υπάρχει μια πλημμύρα βιβλίων, συμπεριλαμβανομένων πολλών best-seller για τους αγγέλους. Πρόκειται για άλλη μια «πνευματική μόδα»; Είναι οι άγγελοι απλώς το πιο πρόσφατο καταναλωτικό προϊόν για πεινασμένες ψυχές; Μια αντίδραση στον στυγνό ορθολογισμό της σύγχρονης τεχνολογικής εποχής. Μήπως ένας ακόμη τρόπος που χρησιμοποιεί η φαντασία μας για να δραπετεύσουμε σε έναν ιδανικό κόσμο, σε ένα αιθέριο βασίλειο φωτός, εξαιτίας μιας διογκούμενης άρνησης να ασχοληθούμε με τα προβλήματα της καθημερινότητας, που γίνονται όλο και πιο πιεστικά καθώς προχωρούμε στην τρίτη χιλιετία;

ΑΒΑΤΟΝ 183

Χωρίς αμφιβολία, το ζήτημα της μνήμης παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ύπαρξης. Υπάρχει η μνήμη ενός έθνους, μιας φυλής, ενός πολιτισμού, η μνήμη του πλανήτη μας και του ίδιου του σύμπαντος κόσμου.
Βέβαια, και κάθε άνθρωπος έχει τη δική του μνήμη, αλλά και εδώ, όπως παντού, είναι σε πολλά επίπεδα. Κανενός ανθρώπου η μνήμη δεν είναι ολοκληρωτική: το σώμα έχει τη δική του μνήμη, το ίδιο ο νους και το συναίσθημα. Επίσης υπάρχουν συνειδητές μνήμες όπως και υποσυνείδητες. Ποιος, λοιπόν, μέσα μας θυμάται; Και ποιος είναι ο ρόλος της λησμονιάς; Και πώς το να θυμόμαστε συνδέεται με το μεγάλο ζήτημα της εσωτερικής ανάπτυξης και μεταμόρφωσης του ανθρώπου, για την οποία μιλούν όλες οι πνευματικές διδασκαλίες;

1821 & Μυστικές Εταιρίες (Στέφανος Ελμάζης, Αλέξης Καραδάς, Χριστίνα Λάσκη, Μιχάλης Στούκας)

Η ιστορία του κόσμου περιλαμβάνει ολόκληρα κεφάλαια που παραμένουν, από πρόθεση ή συγκυρία, χαμένα ή κρυμμένα. Ένα τέτοιο κεφάλαιο αφορά στον ρόλο που διαδραμάτισαν οι λεγόμενες «Μυστικές Εταιρίες» στις μεγάλες…

ΑΒΑΤΟΝ 182

Η ύπαρξη ( ή όχι) του Θεού και η σχέση του ανθρώπου μαζί του, είναι χωρίς αμφιβολία το πιο σημαντικό ερώτημα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Είτε ο Θεός υπάρχει, είτε δεν υπάρχει, εξακολουθεί να είναι η πιο αρχαία και η πιο σπουδαία «πραγματικότητα» στον κόσμο. Και υπάρχουν δυο κεφαλαιώδη ζητήματα στην περί Θεού (ας μου επιτραπεί ο όρος) έρευνα: αφενός η άρρητη πραγματικότητα του ίδιου του Θεού, πέρα από χρόνο, τόπο και οποιαδήποτε μεταβολή, αφετέρου η ανθρώπινη ιδέα περί Αυτού, το πώς δηλαδή εμείς οι άνθρωποι αντιλαμβανόμαστε τον Θεό, από τότε που εμφανιστήκαμε σε αυτόν τον πλανήτη μέχρι σήμερα.

Η ανθρώπινη ιδέα περί Θεού και το πώς αυτή διαμορφώθηκε στο πέρασμα του χρόνου σε διάφορα σύνολα ανθρώπων συνιστά την, σε μεγάλο βαθμό, άγνωστη ιστορία του Θεού, που σας διηγούμαστε σε αυτό το τεύχος.

Η Πορεία του Ανθρώπου από το Εγώ στο Είναι του

  Η πορεία μας από το Εγώ στο Είναι περνάει υποχρεωτικά μέσα από την αποδόμηση του Εγώ. Η κουλτούρα μας, η παιδεία μας και ένας μεταμοντέρνος εσωτερισμός ευθύνονται για τη…

ΑΒΑΤΟΝ 181

Τη ζωή κανείς τη βιώνει κοιτώντας προς τα εμπρός, αλλά αν θέλει να την κατανοήσει, πρέπει να κοιτάξει προς τα πίσω, είχε πει ο σπουδαίος Δανός φιλόσοφος Σαίρεν Κίρκεγκωρ.

Ίσως γι’ αυτό η μελέτη της Ιστορίας έχει τόσο μεγάλη απήχηση και ασκεί τέτοια γοητεία διαχρονικά στους ανθρώπους. Και Ιστορία δεν είναι μόνο τα γεγονότα. Είναι και οι τόποι και οι άνθρωποι. Κυρίως οι άνθρωποι.

Οι άνθρωποι που έζησαν πριν, οι δικοί μας άνθρωποι του στενού μας περιβάλλοντος, οι γονείς μας, οι παππούδες μας, αλλά κι εκείνοι που έζησαν ακόμη πιο πίσω στον χρόνο, ίσως μέχρι τον πρώτο άνθρωπο, σχηματίζοντας την αδιάσπαστη αλυσίδα της γενεαλογίας μας, που μας οδήγησε στο σήμερα, στη δική μας ύπαρξη, και πιθανόν μέσω των απογόνων μας στο αύριο. Με άλλα λόγια, οι πρόγονοί μας.

Close

Cart

Κανένα προϊόν στο καλάθι σας.