ΑΒΑΤΟΝ 190

Ήταν μια συνηθισμένη βραδιά, όταν συναντηθήκαμε –η μικρή ομάδα των συνεργατών του περιοδικού– να συζητήσουμε για το επόμενο κεντρικό θέμα του ΑΒΑΤΟΝ. Κάποια στιγμή, χωρίς να καταλάβουμε πώς, η συζήτηση στράφηκε στο μεγάλο ζήτημα του πώς ένας άνθρωπος μπορεί να αποκτήσει τη δύναμη και την ικανότητα να προκαλεί ηθελημένα δραστικές αλλαγές στο περιβάλλον του. Και τότε, ένας από εμάς αναφώνησε: «Μα αυτό είναι ο κλασικός ορισμός της μαγείας!».
Για δευτερόλεπτα κοιταχτήκαμε κάπως αμήχανα, και τότε έπεσε η πρόταση: «Γιατί δεν κάνουμε τη Μαγεία κεντρικό θέμα;». Ακολούθησε μεγάλη συζήτηση με τα υπέρ και τα κατά μιας τέτοιας προοπτικής, όμως στο τέλος συμφωνήσαμε, λαμβάνοντας υπόψη μας ορισμένα στοιχεία, και κυρίως πως η Μαγεία, αντίθετα ίσως από ό,τι πολλοί πιστεύουν, είναι διαρκώς παρούσα, με πολλές μορφές, μέχρι σήμερα.
Μπορεί να ζούμε στην εποχή της έντονης τεχνολογίας και του άκρατου ορθολογισμού, ωστόσο η Τέχνη της Μαγείας δεν έχει καθόλου εξαφανιστεί – το ακριβώς αντίθετο μάλιστα.
Η απαρχή της χάνεται στα βάθη του χρόνου, τότε που μαγεία και η λατρεία του υπερφυσικού (θρησκεία θα μπορούσε να πει κανείς) ήταν ένα και το αυτό. Έκτοτε παραμένει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα, πολυμελετημένα, μυστήρια και αντιφατικά ζητήματα, καθώς αποτελεί την απάντηση στο καθολικό γνώρισμα του ανθρώπου κάθε εποχής να γνωρίσει τους νόμους του σύμπαντος, να διασφαλίσει και να βελτιώσει τη θέση του στον κόσμο και να κατανοήσει τις δυνάμεις που τον κινούν.
Από αυτήν την οπτική –και όχι μόνο– συνιστά μια διαχρονική μυστική τέχνη, που ορισμένες σημαντικές πτυχές της εξετάζουμε σε αυτό το τεύχος του ΑΒΑΤΟΝ.
Στέφανος Ελμάζης

ΑΒΑΤΟΝ 189

Όλοι μας στη ζωή μας βιώνουμε μια τεράστια ποικιλία καταστάσεων, ευχάριστων και δυσάρεστων, δοκιμασιών και ηρεμίας, καταστροφών και δημιουργίας. Και ο καθένας μας τα βιώνει όλα αυτά με μοναδικό τρόπο, που ποτέ δεν είναι ο ίδιος με κάποιον άλλον, διότι όλοι είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας μολονότι μοιραζόμαστε την ίδια ανθρώπινη φύση.
Μέσα σε αυτήν την ποικιλομορφία, συναντούμε πέντε αμετάβλητα γεγονότα, πέντε δεδομένα της ζωής, τα οποία μπορούμε να συνοψίσουμε ως καθολικές αλήθειες, που εφαρμόζονται σε όλα τα γεγονότα μέσα στη διαφορετικότητά τους, και είναι οι εξής:
1. Όλα αλλάζουν και έχουν ένα τέλος
2. Τα πράγματα δεν πάνε πάντα όπως τα σχεδιάζουμε
3. Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη
4. Ο πόνος είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής
5. Οι άνθρωποι δεν είναι αγαπητοί και πιστοί συνεχώς
Ας τις εξερευνήσουμε στη συνέχεια και ας δούμε πώς συνειδητοποιώντας κάποια πράγματα μπορούμε να αποκομίσουμε τεράστια οφέλη…
Νικήτας Κόραλης

Σύμφωνα με τη Θιβετανική Βίβλο των Νεκρών, κατά τη διάρκεια του θανάτου, τα πέντε στοιχεία από τα οποία είναι φτιαγμένο το σώμα μας διαλύονται βαθμιαία το ένα μέσα στο άλλο, από το πιο χονδροειδές στο πιο λεπτοφυές. Και υπάρχουν συγκεκριμένες διδασκαλίες και ασκήσεις που μπορούν να προετοιμάσουν τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του θανάτου ώστε να μπορούν να αντιληφθούν τις τεράστιες ευκαιρίες που ανοίγονται τη στιγμή εκείνη και να προετοιμαστούν για τη μεταθανάτια περίοδο και τη νέα γέννηση…
Πέμα Τσόντρον

ΑΒΑΤΟΝ 188

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, οι λειτουργίες του και οι δυνατότητές του δεν έπαψαν ποτέ να απασχολούν την ανθρωπότητα. Χρόνο με τον χρόνο το σκοτεινό μωσαϊκό του ανθρώπινου εγκεφάλου αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο με τη βοήθεια πολύπλοκων επιστημονικών οργάνων που έχουμε επινοήσει για να το εξερευνήσουμε.
Ωστόσο, μέσα στη σπουδή μας να κατανοήσουμε τη λειτουργία του, λησμονούμε συχνά ότι πριν πολλούς αιώνες οι πρόγονοί μας στους ναούς και στους «Οίκους της Ζωής» (γνωστούς ως Per Ankh, μια οργάνωση Αιγυπτίων σοφών που ιδρύθηκε από τον θεό της γραφής και της σοφίας Θωθ) στην αρχαία Αίγυπτο, στη Δυτική Αφρική, στη Νότια Ινδία καθώς και στην Ευρώπη, εξερεύνησαν μέσα από διάφορες γνωστικές και φιλοσοφικές μεθόδους και σχολές αυτόν τον παραδόξως σκοτεινό και φωτεινό εγκέφαλο και τη σχέση του τόσο με αυτά που γνωρίζουμε για τη ζωή όσο και με αυτά που γνωρίζουμε και πιστεύουμε για τον θάνατο.
Αυτοί οι πρώτοι επιστήμονες συνειδητοποίησαν μέσω της δικής τους εμπειρικής εξερεύνησης καθώς και των προσωπικών τους εσωτερικών ανακαλύψεων, ότι μέσα στον εγκέφαλο υπάρχει εν υπνώσει η δυνατότητα της ενεργοποίησης μιας βαθιάς προσωπικής σύνδεσης, όχι απλώς με το ασυνείδητο επίπεδο του νου, που διερευνήθηκε διεξοδικά από τον Φρόιντ, τον Γιουνγκ και τους άλλους ψυχολόγους του 20ού αιώνα, αλλά και με ένα ανώτερο ή υπερνοητικό βασίλειο του νου, πιο γνωστός στους μυστικιστές, που σήμερα οι τελευταίες επιστημονικές έρευνες, όπως παρουσιάζουμε στη συνέχεια, φαίνεται να το επιβεβαιώνουν…
Πέτρος Γρηγορίου
Θυμός, φθόνος, αλαζονεία, εγωισμός, απληστία, λαιμαργία, ματαιοδοξία… Απουσιάζουν άραγε από την καθημερινότητά μας; Κάθε άλλο! Καλοσύνη, συγχώρεση, δικαιοσύνη, προσαρμοστικότητα, κατανόηση, φιλαλληλία, αγάπη, αυτάρκεια, δεκτικότητα, ευθύτητα, πραότητα… Ποιος δεν θα ήθελε να συναντάει ανθρώπους με αυτές τις ποιότητες, αλλά και ο ίδιος να ενσωματώνει μερικές από αυτές;
Με άλλα λόγια, μπορεί να εξοβελίσαμε από το μοντέρνο λεξιλόγιό μας τις λέξεις αμαρτία και αγιοσύνη, αλλά ως περιεχόμενο, ως ιδιότητες και ποιότητες, είναι συνεχώς παρούσες στη ζωή μας, η πρώτη ως μια αδήριτη και σκληρή πραγματικότητα, η δεύτερη ως κάτι που θα θέλαμε πολύ να υπάρχει στους εαυτούς μας και στον κόσμο, ιδιαίτερα όταν βλέπουμε τις καταστροφικές συνέπειες της συντριπτικής επικράτησης της αμαρτίας, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά, και τη σπάνια εκδήλωση της αγιότητας στις μέρες μας.
Ανεξάρτητα από το επίπεδο της εξέλιξης που μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να φτάσουμε, όσο και αν αναπτυχθούν οι μορφές ευαισθησίας μας, ο νους και τα συναισθήματά μας, είναι μάλλον βέβαιο ότι πότε δεν θα κατορθώσουμε να φτάσουμε στην απόλυτη και ολοκληρωτική γνώση της Πραγματικότητας.
Κι αυτό γιατί, στον βαθμό που αναγνωρίζουμε την ύπαρξή μας ως ένα από τα πλάσματα της Γης, πάντα θα παραμένει ένα πολύ μεγάλο μέρος της Πραγματικότητας αθέατο, αόρατο στα μάτια μας.
Ωστόσο, για κάποιο παράξενο λόγο, η ελπίδα ότι μια μέρα θα κατορθώσουμε να διεισδύσουμε στο τεράστιο Αόρατο που μας αγκαλιάζει και θα καταφέρουμε να κατανοήσουμε κάθε όψη της λειτουργίας του κόσμου, δεν σβήνει. Αντίθετα, φαίνεται να δυναμώνει όλο και περισσότερο, καθώς το Αόρατο δεν είναι μόνο «εκεί έξω», αλλά και μέσα μας και μας καλεί διαρκώς να το συναντήσουμε, να το γνωρίσουμε.
Ένα μέρος αυτού του πολύ σαγηνευτικού και βαθιά ουσιαστικού ταξιδιού για την ύπαρξή μας στο «βασίλειο του αόρατου», παρουσιάζουμε σε αυτό το τεύχος μας…
Νικήτας Κόραλης

ΑΒΑΤΟΝ 187

Αμαρτία και Αγιότητα. Δυο λέξεις, δυο έννοιες που σχεδόν απουσιάζουν παντελώς από το λεξιλόγιο των σύγχρονων ανθρώπων. Στην αντίληψη των περισσότερων απηχούν παλιές εποχές, αναχρονιστικές, και το να συζητάει κανείς σήμερα για την αμαρτία και την αγιότητα, εάν δεν ανήκει σε κάποια θρησκευτική οργάνωση, είναι το λιγότερο ντεμοντέ. Είναι όμως πραγματικά έτσι;
Θυμός, φθόνος, αλαζονεία, εγωισμός, απληστία, λαιμαργία, ματαιοδοξία… Απουσιάζουν άραγε από την καθημερινότητά μας; Κάθε άλλο! Καλοσύνη, συγχώρεση, δικαιοσύνη, προσαρμοστικότητα, κατανόηση, φιλαλληλία, αγάπη, αυτάρκεια, δεκτικότητα, ευθύτητα, πραότητα… Ποιος δεν θα ήθελε να συναντάει ανθρώπους με αυτές τις ποιότητες, αλλά και ο ίδιος να ενσωματώνει μερικές από αυτές;
Με άλλα λόγια, μπορεί να εξοβελίσαμε από το μοντέρνο λεξιλόγιό μας τις λέξεις αμαρτία και αγιοσύνη, αλλά ως περιεχόμενο, ως ιδιότητες και ποιότητες, είναι συνεχώς παρούσες στη ζωή μας, η πρώτη ως μια αδήριτη και σκληρή πραγματικότητα, η δεύτερη ως κάτι που θα θέλαμε πολύ να υπάρχει στους εαυτούς μας και στον κόσμο, ιδιαίτερα όταν βλέπουμε τις καταστροφικές συνέπειες της συντριπτικής επικράτησης της αμαρτίας, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά, και τη σπάνια εκδήλωση της αγιότητας στις μέρες μας.
Ανεξάρτητα από το επίπεδο της εξέλιξης που μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να φτάσουμε, όσο και αν αναπτυχθούν οι μορφές ευαισθησίας μας, ο νους και τα συναισθήματά μας, είναι μάλλον βέβαιο ότι πότε δεν θα κατορθώσουμε να φτάσουμε στην απόλυτη και ολοκληρωτική γνώση της Πραγματικότητας.
Κι αυτό γιατί, στον βαθμό που αναγνωρίζουμε την ύπαρξή μας ως ένα από τα πλάσματα της Γης, πάντα θα παραμένει ένα πολύ μεγάλο μέρος της Πραγματικότητας αθέατο, αόρατο στα μάτια μας.
Ωστόσο, για κάποιο παράξενο λόγο, η ελπίδα ότι μια μέρα θα κατορθώσουμε να διεισδύσουμε στο τεράστιο Αόρατο που μας αγκαλιάζει και θα καταφέρουμε να κατανοήσουμε κάθε όψη της λειτουργίας του κόσμου, δεν σβήνει. Αντίθετα, φαίνεται να δυναμώνει όλο και περισσότερο, καθώς το Αόρατο δεν είναι μόνο «εκεί έξω», αλλά και μέσα μας και μας καλεί διαρκώς να το συναντήσουμε, να το γνωρίσουμε.
Ένα μέρος αυτού του πολύ σαγηνευτικού και βαθιά ουσιαστικού ταξιδιού για την ύπαρξή μας στο «βασίλειο του αόρατου», παρουσιάζουμε σε αυτό το τεύχος μας…
Νικήτας Κόραλης

ΑΒΑΤΟΝ 186

Όλο και πιο συχνά τα τελευταία χρόνια, έχω την εντύπωση ότι το να ζεις είναι σαν να χορεύεις με έναν άγνωστο, αόρατο σύντροφο, που τα βήματά του δεν μπορείς σε μεγάλο βαθμό να προβλέψεις, με αποτέλεσμα να αυτοσχεδιάζουμε, όντας μέσα σε ένα πεδίο δυνάμεων που διαρκώς μεταβάλλονται, που την επίδρασή τους νιώθουμε στο σώμα μας, στα κύτταρά μας, χωρίς όμως να μπορούμε να κατανοήσουμε ολοκληρωτικά την ουσιαστική φύση τους, πόσο μάλλον να τις κατευθύνουμε προς εξυπηρέτηση των όποιων δικών μας σκοπών και συμφερόντων.
Ανεξάρτητα από το επίπεδο της εξέλιξης που μπορούμε εμείς οι άνθρωποι να φτάσουμε, όσο και αν αναπτυχθούν οι μορφές ευαισθησίας μας, ο νους και τα συναισθήματά μας, είναι μάλλον βέβαιο ότι πότε δεν θα κατορθώσουμε να φτάσουμε στην απόλυτη και ολοκληρωτική γνώση της Πραγματικότητας.
Κι αυτό γιατί, στον βαθμό που αναγνωρίζουμε την ύπαρξή μας ως ένα από τα πλάσματα της Γης, πάντα θα παραμένει ένα πολύ μεγάλο μέρος της Πραγματικότητας αθέατο, αόρατο στα μάτια μας.
Ωστόσο, για κάποιο παράξενο λόγο, η ελπίδα ότι μια μέρα θα κατορθώσουμε να διεισδύσουμε στο τεράστιο Αόρατο που μας αγκαλιάζει και θα καταφέρουμε να κατανοήσουμε κάθε όψη της λειτουργίας του κόσμου, δεν σβήνει. Αντίθετα, φαίνεται να δυναμώνει όλο και περισσότερο, καθώς το Αόρατο δεν είναι μόνο «εκεί έξω», αλλά και μέσα μας και μας καλεί διαρκώς να το συναντήσουμε, να το γνωρίσουμε.
Ένα μέρος αυτού του πολύ σαγηνευτικού και βαθιά ουσιαστικού ταξιδιού για την ύπαρξή μας στο «βασίλειο του αόρατου», παρουσιάζουμε σε αυτό το τεύχος μας…
Νικήτας Κόραλης

ΑΒΑΤΟΝ 185

Ήταν Δεκέμβριος του 2014, όταν σε μια συνέντευξή του στο BBC, ο διάσημος φυσικός Στίβεν Χόκινγκ έκανε μια αναπάντεχη δήλωση: «Η ανάπτυξη μιας πλήρους Τεχνητής Νοημοσύνης μπορεί να σημάνει το τέλος της ανθρωπότητας». Όπως οι εξελίξεις έδειξαν, η επιστημονική κοινότητα και οι κυβερνήσεις δεν πήραν και πολύ στα σοβαρά την προειδοποίηση του σπουδαίου Άγγλου φυσικού.
Και φτάσαμε στο σήμερα. Και δεν υπάρχει σχεδόν μέρα που να μην διαβάζουμε στον Τύπο κάποια ανησυχητική είδηση για την ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης, που φαίνεται να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, με δυσάρεστες συνέπειες για τη ζωή μας που μόλις τώρα αρχίζουμε κάπως να αντιλαμβανόμαστε.

Close

Cart

Κανένα προϊόν στο καλάθι σας.