ΞΕΚΟΛΛΑΜΕ ΤΙΣ ΤΑΜΠΕΛΕΣ

Αρχίζουμε από το πρωί. Κάθε μέρα την ώρα που ξυπνάμε σκεφτόμαστε ότι αντικρίζουμε τον κόσμο για πρώτη φορά. Καθώς αρχίζουμε τις συνηθισμένες μας δραστηριότητες, κρατάμε ζωντανή την επίγνωση.

Μόλις παρατηρήσουμε την κοινωνικά προκαθορισμένη τάση του νου μας να βάζει διάφορες ταμπέλες πάνω στα πράγματα, στις καταστάσεις, στους ανθρώπους, αντιδρούμε. Αποφασίζουμε ότι για εμάς δεν υπάρχει πλέον τίποτα αυτονόητο, τίποτα δεδομένο, τίποτα a priori «καλό» ή «κακό». Τίποτα δεδομένα «ευχάριστο». Τίποτα δεδομένα «δυσάρεστο».

Αρχίζουμε να εξασκούμαστε στο να βλέπουμε τα πράγματα, μέσα μας κι έξω μας, με τα αυθόρμητα μάτια ενός αφελή σοφού. Αυτό σημαίνει ότι αρχίζουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας,  τις αντιδράσεις μας, τον κόσμο μας, με μια δόση ερευνητικής απορίας.

Ξεχνάμε τις προκαταλήψεις και τους περιορισμούς μας και αφήνουμε χώρο στην έκπληξη, στο απρόοπτο, στην ανατροπή. Με δυο λόγια, ξεβολευόμαστε και μας αρέσει!

Πριν αποκοιμηθούμε τη νύχτα, εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας απέναντι στη ζωή (με όποιον τρόπο ταιριάζει στον καθένα) για αυτήν την τόσο πολύτιμη και μοναδική μέρα που μόλις πέρασε.

Ανασύρουμε από τα φυλλοκάρδια μας τον παιδικό ενθουσιασμό των μικρών εξερευνητών και δεν αφήνουμε τίποτα να περάσει έτσι! Κάθε σκέψη μας, κάθε ιδέα, κάθε εικόνα, κάθε ανάμνηση, κάθε συζήτηση, κάθε κατάσταση που βιώνουμε, την αντιμετωπίζουμε σαν να είμαστε ερευνητές στον πάγκο της εργασίας μας.

Φορούμε, λοιπόν, τα μεγεθυντικά μας γυαλιά και αναρωτιόμαστε πάνω στη φύση των συνηθειών μας, των τάσεών μας, των σκέψεών μας. Εξετάζουμε τι είναι τελικά αυτό το «εγώ» και αν είναι κάτι ξεχωριστό από όλα τα άλλα. Δεν αφήνουμε τίποτα να γίνεται ασυνείδητα.

Τα εξετάζουμε όλα με τη χαλαρότητα μιας έμπειρης μάνας που διακριβώνει στο δευτερόλεπτο την ψυχοσωματική κατάσταση του μονάκριβου παιδιού της. Είμαστε το μονάκριβο παιδί μας ή για να ακριβολογώ, η εμπειρία μας είναι το μονάκριβο παιδί μας. Ας την αφουγκραστούμε με τις πιο ευαίσθητες κεραίες μας.

Ας «ακούσουμε» τις βαθύτερες ανάγκες μας, τα παράπονά μας, τα απωθημένα μας, τις ενοχές μας, τις πιο μύχιες επιθυμίες μας χωρίς να τις κατακρίνουμε, χωρίς να τις ανακρίνουμε.

Χρειαζόμαστε, όπως είπαμε, τα μάτια του εξερευνητή και όχι του ανακριτή ή του εισαγγελέα. Φτάνει πια με την ενοχοποίηση και με την αυτοτιμωρία μας! Έχει περάσει η ώρα της απαξίωσης και της υπονόμευσης του εαυτού μας. Τώρα ήρθε η ώρα της αποδοχής και της εκτίμησης.

ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΠΑΝΤΟΥ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Σε κάθε καθημερινή περίσταση, σε κάθε επαναλαμβανόμενη εργασία, σε κάθε στιγμή αναζητούμε μια ευκαιρία για επίγνωση. Αυτό πολύ απλά σημαίνει πνευματική ζωή.

Δεν υπάρχουν «κατάλληλες» και «ακατάλληλες» στιγμές για την πνευματική μέθεξη. Για να μην πω το αντίθετο. Ότι δηλαδή αυτό που συνήθως θεωρούμε «ακατάλληλο» είναι ακριβώς η πιο πολύτιμη πνευματική ευκαιρία. Ό,τι θεωρούμε ανίερο, πεζό, καθημερινό, ανούσιο, φτηνό, φτωχό σε νοήματα και προεκτάσεις.

Η καθημερινή «αγγαρεία» μας, το σκούπισμα, το σφουγγάρισμα, το τρέξιμο πίσω από τους πελάτες, η ατέλειωτη αναμονή στην ουρά, η οικονομική ανεπάρκεια των πιστωτικών καρτών μας και η ακόρεστη απληστία των καταναλωτικών λογαριασμών μας, η παρασκευή του φαγητού, το πλύσιμο των ρούχων, η παραμονή μας ή η παραμονή του φίλου ή του συγγενή μας στο νοσοκομείο για νοσηλεία, το στρίμωγμα μέσα στο λεωφορείο, όλα αποτελούν ιδανικές ευκαιρίες για καθημερινή αφύπνιση! Ιδανικότερες από κάθε εξωτικό μελωδικό σανσκριτικό μάντρα, ιδανικότερες από κάθε εξωπραγματικό υπερβατικό διαλογισμό.

Και ξέρετε γιατί; Γιατί είναι οι αληθινές μας εμπειρίες και όχι κάτι φανταστικό ή κατασκευασμένο. Είναι η αλήθεια μας. Και αν υπάρχει φώτιση, αν τελικά υπάρχει Θεός ή όπως αλλιώς θέλει ο καθένας να ονομάζει την αληθινή του φύση, αυτό δεν μπορεί να προέρχεται από κάπου «αλλού». Δεν είναι κάτι μακριά μας. Βρίσκεται μέσα μας εδώ και τώρα, στην κάθε στιγμή αυτής της ανίερης-ιερής εμπειρίας μας.

Γιατί η άγνοια δεν είναι παρά ένα πέπλο που σκεπάζει την αλήθεια και η σύγχυση δεν είναι παρά ένα πέπλο που σκεπάζει τη φώτιση. Έτσι, η κάθε καθημερινή στιγμή μπορεί να γίνει η πιο κατάλληλη ευκαιρία για την αφύπνισή μας.

ΞΑΝΑ-ΕΦΕΥΡΙΣΚΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΟΤΗΤΑ

Μέσα σε έναν κόσμο που λατρεύει το ΙΚΕΑ και τα Στάρμπακς ξανα-εφευρίσκουμε την ιερότητα της ζωής μας. Δημιουργούμε μόνοι μας τους αυτόνομους ιερούς μας χώρους. Δεν έχει σημασία πού και πώς. Φτάνει να λειτουργεί για εμάς. Δεν έχει καμιά σημασία το θρησκευτικό τελετουργικό ή οποιοδήποτε τυπικό μας ελκύει. Φτάνει να είναι κάτι που μας υπενθυμίζει τη βαθύτερη ουσία των πραγμάτων.

Αν μας βοηθούν τα κεριά και τα λιβάνια, οι εικόνες και οι διάφορες ιερές αναπαραστάσεις, έχει καλώς. Διαφορετικά μπορούμε να αυτοσχεδιάσουμε σε άπειρα σχήματα.

Μπορούμε το πρωί να συνθέσουμε τη δική μας ωδή στον ήλιο. Μπορούμε το βράδυ να εξυμνούμε τα άστρα και τον αρμονικό τους δερβίσικο χορό. Μπορούμε να ευχαριστούμε τη Γη για την τροφή και τη στήριξη που μας παρέχει. Μπορούμε να θεωρούμε ιερή κάθε μορφή ζωής. Φυτική, ζωική, με σκέψη ή χωρίς.

Δεν έχει σημασία τι και πώς. Σημασία έχει να καταφέρνουμε να επανατοποθετούμε την ιερότητα μέσα σε μια ετεροπροσδιορισμένη υλιστική ζωή, που έχει θεοποιήσει την κατανάλωση και το κεφάλαιο.

Λίγη σημασία έχει αν αυτό που θεωρείτε ιερό είναι το… ΚΚΕ και αν θεωρείτε ενσάρκωση του «διάβολου» τον καπιταλισμό! Κανένα πρόβλημα! Φτάνει να μην παίζετε το παιχνίδι του Συστήματος που μας θέλει όλους πανομοιότυπα προβλέψιμους, άβουλους, απελπισμένους, ιδανικούς αυτόχειρες καταναλωτές.

Ας θυμηθούμε, λοιπόν, την ιερότητα της ζωής, της Γης, της Φύσης – αν δεν μπορούμε να έχουμε λόγω πεποιθήσεων μια πιο άμεση αναφορά στο Απόλυτο– και ας ενσωματώσουμε στην «πεζή» μας καθημερινότητα κάποιες στιγμές που μπορούν να μας εξυψώσουν, κάνοντας ευχές, προσευχές και διαλογισμό για το καλό της ανθρωπότητας, για το καλό όλων των όντων, για τη θεραπεία του πλανήτη, για τη θεραπεία των μολυσμένων μυαλών και σωμάτων μας…

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Close

Cart

Κανένα προϊόν στο καλάθι σας.